کیوریتور: شاهد صفاری
پنجشنبه ۲۴ مهر ماه تا ۳۰ آبان ماه ۱۴۰۴ / کارخانه هنر لیکه
کاشان، خاستگاه تاریخی نساجی ایران، هنوز هم ردپای این پیشینه را در معماری و حافظهی جمعیاش حفظ کرده است. برگزاری پروژهی گسست تا وصل در شهرک صنعتی نساجی کاشان این پیوند را عینیتر میکند و فضای تاریخی و صنعتی شهر را به زمینهای زنده برای تجربهی آثار بدل میسازد.
میان تمامی تفاوتهای شکلی و اجرایی، یک پیوند درونی میان آثار برقرار است: بازگشت به گذشته و بازآفرینی آن در اکنون. گاه این گذشته به پیشینهی خانوادگی و تجربهی شخصی هنرمند بازمیگردد، و گاه به حافظهی جمعی و تاریخی که همچنان در تار و پود زندگی ما حضور دارد.
نخ، تار و پارچه در این آثار تنها مواد اولیه نیستند؛ بلکه ابزارهایی برای ثبت و انتقال حافظهاند. هنرمندان با استفاده از تکنیکهایی که ریشه در سنت دارند، زبان تازهای میسازند که تجربهی فردی و اجتماعی امروز را بیان میکند.
این پروژه در تلاش است که نشان دهد که چگونه نساجی و هنر الیاف، با وجود پیوند عمیق با سنت، میتواند بستری باشد برای بیان فردی و معاصر. هنر پارچه در اینجا نه بازتولید گذشته، بلکه عرصهای برای بازآفرینی تجربهی زیستهی هنرمندان امروز است.